پدر

باغ وقتی ياد بلبل ميکند ! اشک در چشمان گل ، گل ميکند ... چشم های حيرانم به هر سو که می نگرد ، بار ديگر جمع سيه پوشی را می بيند که مرا با خود به وادی خاطرات رهنمون می سازد ! خاطراتی نه شيرين ، بلکه تلخ ! به تلخی اشک چشم کودکان يتيم ، نه ! تلختر همچون نگاههای مبهم و هنوز ناباورانه يک همسر ! و شايد به تلخی خميدگی پشت يک برادر يا خواهر !و تلخ تلخ همچون مزه نداشتن پدر !!!